my boom
posted on 30 Jun 2011 14:21 by sugarylifeตั้งแต่..กี่เดือนแล้วก็ไม่รู้เหมือนกัน จำไม่ได้
ที่มีปัญหากับเพื่อนที่มหาลัย จนตอนนี้เนรเทศตัวเองออกมาอยู่กับเพื่อนอีกคน
จะว่าไปก็เสียใจอยู่แหละ ทุกวันนี้ก็ยังทำตัวไม่ถูก
เวลาเจอหน้ากัน ยิ้มให้แล้วโดนเมินนี่ก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อ
ก็แค่อยากจะเป็นเพื่อนห่างๆ แต่ท่าทางฝ่ายนั้นจะไม่อยากรู้จักแล้วละมั๊ง 555
เวลาต้องทำงานด้วยกันมันก็ลำบากใจอยู่แหละนะ
ก็เลยกลายเป็นว่ายิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ
แต่ก็อย่างว่า มันทำอะไรไม่ได้แล้ว...
เอ๊ย แล้วทำไมมาเป็นเรื่องนี้ได้ล่ะ ไม่ดราม่านะ
ตอนนี้ที่อยู่กับเพื่อนคนอื่นๆก็มีความสุขดี นิสัยเหมือนกันมากกว่าที่คิด
(ทั้งเรื่องทำขนม เลี้ยงสัตว์ และเหวี่ยงบ่อยพอพอกัน)
ถึงกับย้ายไปนอนด้วยกัน ไม่บ้านมันก็หอเรา แถมล่าสุดนี่ก็เพิ่งไปตะลุยฮ่องกงกันมาอีก
แล้วก็พบว่าการที่เราเคยแอนตี้เพื่อนหลายๆคน(ในใจ)เมื่อตอนเข้าคณะมาใหม่ๆ
มันก็เหมือนการปิดกั้น บางคนมันไม่ได้เป็นไปตามที่เราอคติเลยนะ
(แต่จะโดนมองว่าเป็นเพราะตอนนี้เพื่อนทิ้งรึป่าวก็ไม่รู้เหมือนกัน = =;;)
นอกจากนั้น ตอนนี้ก็กลับมาเล่นโยคะแล้ว
(((เพราะว่าใส่กระโปรงนศไม่ได้แล้ว)))
จะว่าไปก็เพิ่งจริงจังกับมันมาได้แค่สองอาทิตย์ (แถมระหว่างนั้นยังไปฮ่องกงมาด้วย)
แต่ก็ค่อยๆ รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกายนะ
อย่างแรกคือโยคะบางท่าที่ทำไม่ได้ก็เริ่มจะเกือบได้ 555
แต่เรื่องก้มตัวเอามือแตะนิ้วเท้านี่ทำไม่ได้ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว = =
แปลกใจตัวเหมือนกันว่าอะไรที่คนอื่นทำได้เรามักจะทำไม่ได้
พอเล่นโยคะ สิ่งที่ตามมาก็คือกินน้ำเยอะขึ้น เพราะมันเสียเหงื่อเยอะมาก
บางวันเล่นสองคลาส โอ๊ย น้ำตกไนแองการ่าชัดๆ
พอกินน้ำเยอะขึ้นก็เลยกินขนมน้อยลง ... หวังว่าคงจะผอมลง
(แต่ก็ยังซื้อนู่นนี่นั่นมากินตอนดึกๆ อยู่บ่อยๆเหมือนเดิม)
เดือนหน้า (ก็พรุ่งนี้นี่หว่า)
จะเริ่มจริงจังกับการเก็บเงินล่ะนะ
(เห็นบิลค่าหอ ค่าโทรศัพท์ ค่าโยคะ ขอแกล้งตายแป๊ป)
คิดว่าถ้าเก็บได้ตามเป้า ก็อาจจะมีโอกาสได้ไปเที่ยวยุโรปประมาณเดือนนี้ของปีหน้า
(ต้องรีบไปก่อนโลกมันจะแตก แตกจริงแตกปลอมไม่รู้แหละ)
ทริปเล็กทริปน้อยเลยต้องพักไว้ก่อน อย่างฮ่องกงเนี่ยไปทำไมทุกปี
(บ่นไปงั้นแหละ ให้ไปก็ไป... ไม่ให้ไปก้จะแอบอยากไปอยู่ดี ลดราคาๆๆๆๆ)
เห็นเพื่อนบางคนทำงานพิเศษแล้วอยากไปทำบ้างนะ แต่ได้ค่าแรงวันละแปดร้อย
ทำงานที่เมืองทอง.. บายอะ ค่ารถไปกลับก็หมดแล้ว
กำลังบอกเพื่อนว่าถ้ามีงานใกล้ๆ ก็บอกนะจะไปทำด้วย คงสนุกดี
อีกอย่างหนึ่งก็คือจะเลิกกินสตาร์บัคส์แล้ว ฮ่าๆๆๆ
แค่คิดว่าเอาตังค์ที่จะไปเติมสตาร์บัคส์การ์ดไปฝากไว้ ปีนึงก็เกือบได้หลุยวิตตองเนเวอร์ฟูลใบกลางอีกใบแล้วมันก็ไม่อยากกินไปเอง (นี่เป็นผู้หญิงแบบนี้เองเหรอเนี่ย?)
อีกอย่างถ้ากินกาแฟแล้วไปเล่นโยคะก็แย่สิ ค่ากาแฟร้อยยี่สิบ ค่าโยคะอีก หักลบพลังงานกัน มีค่า = 0
แต่ชีวิตเราก็ไม่ได้มีแต่ความไร้สาระนะ
เร็วๆนี้ก็เพิ่งไปเทปูนชั้นใต้ดินของเจดีย์ที่ชัยนาทมา
ข้างบนเขานี่ไม่มีแม้แต่สัญญาณโทรศัพท์ ฝนตกด้วย ใส่เสื้อยืดขาวไป ตากฝนเซ็กซี่เลยทีเดียว
(จริงๆก็ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก มันแค่ตกแปะๆๆๆ)
อยากจะบอกว่ามือสด ไม่ใส่ถุงมือด้วย เปรี้ยวมาก
แบกกระบะปูน ทราย หิน กันทั้งวัน เหนื่อยมากกกกก
แล้วคือทำหน้าที่แบกกระบะไปขนทราย พอวางกระบะเปล่า มันก็จะมีคนที่ทำหน้าที่ตักทราย ตักใส่
แล้วไม่ใช่แค่ตักใส่นะ กดด้วย แน่นปึ้ก หนักมาก ยิ่งทรายโดนน้ำนะ โห T^T
แต่ก็ไม่กล้าบ่นเพราะมีคุณลุง คุณพ่อรุ่นพี่ที่ไปด้วยกัน อายุหกสิบกว่าแล้ว
แบกหินแบกทรายแบบว่าสุดยอด! คุณลุงแข็งแรงมาก! ไม่บ่นไม่อะไรเลย!
ขอสมัครเป็นแฟนคลับคุณลุงค่ะ คุณลุงเก่งมาก!!
(เสื้อยืดอัมพวาตัวนั้นมีคราบปูนกรังมาก คนซื้อมาฝากแทบเป็นลม)
แต่ถึงจะเหนื่อยก็อยากไปอีกนะ เสียดายงวดที่ผ่านมาเมื่อเสาร์ที่แล้วไม่ได้ไปเพราะแม่เรียกกลับบ้าน
ไว้งวดหน้าจะไปอีกล่ะ ! ^_______^
